วันอาทิตย์ที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2559

เขมร ตอนที่ 1


รู้จักน้องจีน่าจัง ไปเรียบร้อย ตั้งแต่ Blog 2 แล้วนะคะ คราวนี้ จีน่าจะย้อนไปพูดเรื่องความสำเร็จของ TopSlim ในปี 2558  และแผนการก้าวสู่ความเป็นหนึ่ง ทั้งด้านนวัตกรรม ผลประกอบการ รวมทั้งการดูแลตัวแทนขาย เพื่อก้าวสู่ความสำเร็จไปด้วยกัน  จากนั้น จีน่าจะติดตามแม่ฝน ข้ามสู่ตลาด AEC  ก้าวสำคัญของอาณาจักร TopSlim แบบทำงานไป  กินไป เที่ยวไปค่ะ  กัมพูชาในมุมมองของจีน่าจะเป็นอย่างไร เชิญติดตามเลยนะคะ


          คุณฝน & อาณาจักร TopSlim  2558


          หลังจากตั้งไข่ประมาณ 1 ปี  “ลูกเจี๊ยบ”  ภายใต้ชื่อ TopSlim ก็ปีกกล้าขาแข็ง  หาเลี้ยงตัวเองได้ โดยมีพี่น้องร่วมฝูง หลายตัวช่วยกันสร้างอาณาจักรเริ่มจาก  ถุงน่อง กระชับสัดส่วน  ลดเส้นเลือดขอด และเซลลูไลท์  ที่ขายได้นับแสนๆ ดูภายในเวลา 3 เดือน ถัดมาเป็นเลคกิ้ง ขาเรียวที่สามารถใส่ออกกำลังกายได้ มีกางเกงชั้นในเก็บกระชับหน้าท้องเก็บไขมันส่วนเกินแถวสะโพก ยกก้นสวยได้รูป มีเสื้อกระชับสัดส่วน บราไร้สาย  บราปีกนก  Arm Shaper ปลอกกระชับสัดส่วนต้นแขน  ฯลฯ  จนมีตัวแทนจำหน่ายกว่า 400 รายกระจาย ทั่วประเทศ  จีน่าละภูมิใจในตัวแม่ฝนจริงๆ เลยค่ะ  เพราะมีตังซื้อขนมให้จีน่ากินเสมอๆมิได้ขาด  ตอนนี้กำลังรอไอติม Glico อยู่ค่ะ รสอะไรก็ได้ แย่งซื้อได้เมื่อไร ฝากมาให้จีน่าจังซัก 2-3 ชุดนะคะ

          แม่ฝนพาจีน่าสู่ AEC ค่ะ

          นอกจากเลี้ยงดูอย่างอุดมสมบูรณ์แล้ว แม่ฝนยังพาจีน่าเที่ยวต่างประเทศด้วยค่ะ  จริงๆแล้วก็สงสารเธอนะคะ  ในขณะที่แม่ฝนวุ่นกับการขาย และหาตัวแทนขายกัมพูชา  จีน่าตระเวนดูวัฒนธรรม อาหารการกิน ผู้คนเขมรจนได้เกร็ดเล็กๆน้อยๆ  มาฝากท่านผู้อ่านมากมายเลยค่ะ

          กัมพูชาที่รัก

เจ็ตแล็คค่ะ  แค่ชั่วโมงเดียวก็ทำให้เด็กน้อยผู้น่ารักแห่ง TopSlim  เพลียเครื่องบินเหมือนอาจารย์นิทัศน์เลยค่ะ  แต่พอเครื่องเตรียมแลนดิ้งจีน่าได้เห็นทุ่งที่เขียวขจี สลับกับความแห้งแล้งแห่งพื้นดิน ผสมผสานกันลงตัวมาก  เครื่องเลี้ยวตัวเอียงให้เห็นลำน้ำโขงอันกว้างใหญ่ คดเคี้ยวไปมา มีเรือนแพคล้ายๆ บ้านเราสมัยก่อนเลยค่ะ
          รถ Mitsubishi  Pajero  รุ่นเก่า  พวงมาลัยซ้าย ขับพาเราเข้าที่พัก ที่พนมเปญที่ผังเมืองส่วนในเขาวางมาเป็น กริดๆ สี่เหลี่ยม ซึ่งฝรั่งเศสวางมาให้ การหาตำแหน่งที่หมายจึงไม่ยากนัก แต่พอขับออกมานอกเมืองก็เริ่มมีเละ เปะปะ สไตล์ AEC ทั่วไป  ถ้าไม่มีคนกัมพูชา พาเที่ยวนี่หลงแน่นอนค่ะ

          ผู้คนเขาอัธยาศัยดีมาก คล้ายคนไทยสมัยก่อน ที่สำคัญคือพนักงานโรงแรม ร้านอาหาร พูดไทยได้หลายคน และดูเหมือนพวกเขามีความรู้สึกดีกับคนไทยค่ะ  จีน่าถือโอกาสตอนแม่ฝนเผลอออกเดินหาของกิน ทันทีค่ะ อย่างน้อยก็เป็นการเล็งเป้าไว้ก่อน ว่าชาวบ้านชาวช่อง เขาบริโภคอะไรเป็นอาหารหลัก

          ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นเลยค่ะ มีเนื้อต่างๆ คล้ายบ้านเราให้เลือก ใส่ผักบุ้ง ถั่วงอก หน้าตาเหมือนเราเป๊ะ  แต่ไม่ได้ลองชิมดูค่ะ เห็นแมลงวันบินว่อน เยอะไปหน่อย  กลัวแอ่กป๊อด”  ค่ะ  เลี้ยวขวาเข้าตรอกเล็กๆข้างโรงแรม  เห็นชาวบ้านตั้งแผงขาย น้ำพริกเคยปิทายซิคะว่าอะไรเอ่ย  กินคู่กับผักลวกจิ้ม ไก่ย่าง ข้าวเหนียว 'เคยปิ' ก็คือกะปิไงคะ พี่โน้ต (อีกหนึ่งแกนหลัก TopSlim)  ค้นใน Google บอกว่าไทยเราเอาของเขามาค่ะ  เช่นเดียวกับห่อหมกซึ่งเขาก็ออกเสียงแบบนี้  กำลังจะเดินต่อ แม่ฝนตามหาให้ไปช่วยเฝ้าหน้า Booth ค่ะ เพราะมีผู้คนสนใจเข้ามาเยี่ยมเยือน ดูสินค้า TopSlim มากมาย  จนขายแทบไม่ทัน ได้ตัวแทนจำหน่ายมาก็หลายราย

          ช่วงหัวค่ำ กว่าจะปลีกตัวออกมาตะลอนร้านริมแม่น้ำโขงก็เกือบ 2 ทุ่ม บริกรพูดไทยคล่อง แนะนำต้มโคล้งปลากรอบ  ส่งมากินรสชาติ แซบไม่แพ้ของเรา เรียกได้ว่าถ้าไม่บอกไม่มีทางรู้เลยว่า นี่ไทยหรือเขมร  มีปลาช่อนนึ่งตัวเท่าขาจีน่า เคียงผักลวกต่างๆ  น้ำจิ้มเป็นพริกเขียวเผาตำ  ใส่มะนาว ปลาร้า คล้ายแถวอีสานใต้บ้านเรา  อร่อยมว๊ากกก ค่ะ

          รุ่งขึ้นวันที่สอง จีน่า แว๊บไปแถวพระตะบอง ซึ่งเคยเป็นขอไทยมาก่อน (ในทางกลับกัน จริงๆ แล้วไทยเราแถบอีสาน ภาคกลางทั้งหมดก็เคยตกเป็นของเขามาก่อน ฮิๆแม้อากาศร้อนมากแต่แปลกที่พวกเขานิยมใส่เสื้อแขนยาว ขายาว เห็นแล้วร้อนแทน จีน่าสังเกตว่าแม้จะเป็นตามห้างในพนมเปญ ติดแอร์ พวกเขาก็แต่งตัวมิดชิดกว่าเรา ไม่โป๊ หาสายเดี่ยว เอวลอย คันหู อย่างเราไม่ค่อยมีค่ะ

          สาวเขมรยุคใหม่  ลุ๊คใด

          สวยเลยค่ะ แต่ยังจำกัดอยู่ในหมู่พวกมีฐานะ พวกนี้มีเงินแต่ง บ้าตามสไตล์ไทย เกาหลี  ส่วนใหญ่มีเชื้อจีน  เวียดนาม ลูกครึ่งฝรั่ง ก็มี  จะขาวเกินคนเขมร ใส่บิ๊กอาย ตาโต ไม่ปรือแบบคนเขมรทั่วไป ย้อมสีผม แต่รูปร่างยังสู่พวกเราไม่ได้ค่ะ  พวกที่ชอบมองไล่สัดส่วนจากบนลงล่าง แล้วถ้าเป็นตาผู้ชายอาจผิดหวังเล็กน้อย ไม่ค่อยมีอะไร วับๆแวมๆ ให้ลุ้นลึกเลย

          จีน่าจัง  ทัวร์วัด

วัดต่างๆ ในกัมพูชามีลักษณะทางสถาปัตยกรรมเหมือนบ้านเราเลยค่ะ เช้าวันที่สามจีน่าและแม่ฝนอยากตักบาตร นั่งรถให้เข้าขับดักขบวนพระสงฆ์ผิดหวังกันทั้งคู่ค่ะ พระที่นี้เค้าไม่ออกบิณฑบาตทั้งหัวเมือง ชนบทและในเมือง กำลังจะเล่าต่อไปว่าเป็นเพราะเหตุใดก็ได้ยินเสียงแม่ฝนเรียกหา น่าจะเอาไอติม Glico มาฝากจีน่ามั้งคะ ลาก่อนค่ะ

พบกับ Blog 4   สัปดาห์หน้านะคะ
จีน่าจัง (น้องน้ำเพ็ชร

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น